Uykunda ağlıyorsun...
Uykunda öpüyorum seni...
Korkmadan ağlıyorum seninle...
Senin için bir şey yapamayışıma,
seni bu dünyada yapayalnız, kimsesiz bırakışıma ağlıyorum...
Senin için gerçeklik yok, bu hayat, bu hayatın kuralları yok...
Kendine nasıl derinden ve katıksız inanıyorsan,
bu hayata, bu insanlara da öyle inanıyorsun...
Bunu sana ben anlatamam...
Bak bu sensin,
Bak bu da hayat, bu da kuralları;
Bak, insanlar seni aslında nasıl görüyor,
yok bu hayatta duygularının karşılığı, diyemem...
Seni sevginden uyandıramam...
Yıllar önce senin olduğun yerdeydim ben de...
Tam orta yerde...
Benim de saçlarım sevecen bir kardeşlik kokardı..
Herkese koşarken açıkta kalırdı öldürülmeye en açık,en savunmasız yanlarım...
Nereme bıçak saplanırdı bilmezdim...
Ama hep yersiz kanayan o zavallı saçlarıma
dostluklara gölge düşürüyor, diye kızardım...
Umudu ürkütüyor diye yaralarıma kızardım...
Ben en çok beni yaralayanlara koşar; bir suç, bir yanılgı varsa,
çoğunu omuzlamak için kendimden vazgeçerdim...
Sırf sevgiler bitmesin, sırf hayatın sevinci gölgelenmesin,
dostlukların son günü gelmesin diye...
üstüme alırdım bütün günahları, bütün yanılgıları,
geçmiş ve gelecek bütün kötülükleri...
Sevginin umutları sürsün diye,
Göze alırdım kalbime akıtılacak zehirleri...
Göze alırdım eksik yaşanmış bütün sevgilerin tanığı ve sürgünü olmayı...
Sonra baktım kimsesiz ve tesellisiz ölüyorum...
Gördüm kendimi nasılsa...
Gördüm anısız ve habersiz öldüğümü...
Son kez baktım etrafıma, bir yakın, bir içten ses,
Bir kardeş kokusu aradım kendime...
Bağlanmak istedikçe öylesine kopmuştum ki insanlardan,
öylesine çok sevmiş, öylesine çok inanmıştım ki,
nasıl oldu bilmiyorum, içimden bir kötülük, bir acımasızlık;
içimden zavallı bir intikam duygusu çıkartıp,
o yaralı kendimi, beni ben yapan o kimsesiz sevgimi...
o boşluktan çekip aldım...
Aldım onu ve korumaya başladım..
O yaralı, o parçalanmış, o kimsesiz sevgimi, kötülükle,
acımasızlıkla, hırsla, kıskançlıkla korumaya başladım...
O da yetmedi, yazmaya başladım sevgili...
Yazmaya...
Ne hissedersem, ne hissedeceksem,
hayatımda ne varsa, her şeyi yazmaya başladım...
Yazmak, acılardan, aşklardan, yitirişlerden, itilip
kakılmalardan kurtulmanın en geçerli yolu oldu benim
için...
..........
..........
Cezmi Ersöz
|
