KÜÇÜK AYRINT

 DİNLEME...
Ama gerçekten dinleyin. Kesmeden, hayal kurmadan, vereceğiniz cevabı düşünmeden...

Can kulagıyla dinleyin.

SEVGİ...
Kucaklamalar, öpücükler, sırt sıvazlamalar ve el tutmalar konusunda cömert olun. Bu ufak hareketler, aileniz ve dostlarınıza olan sevginizi
daha açık göstermenizi sağlayabilir.

KAHKAHA...
Fıkra anlatın, neşeli hikayeleri paylaşın. Bu armağanınız "Seninle birlikte gülmeyi seviyorum" anlamına gelir.

YAZILI BİR NOT...
Basit bir "Yardımın için teşekkürler" notu, ya da belki bir şiir... Kısa, elle yazılmış bir not bazen ömür boyu hatırlanır.

İLTİFAT...
Basit, içtenlikle söylenen bir söz ("Bu renk sana ne çok yakışmış",

"Harika bir iş çıkardın", "Yemek nefis olmuş" gibi) karşınızdakinin içini aydınlatır.

İYİLİK...
Her gün, rutininizi kırıp birisine hoş, nazik bir şey yapın.

YALNIZLIK...
Bazen tek istediğimiz yalnız kalmaktır. Bu anlara duyarlı olun ve ihtiyacı olana yalnız kalma armağanını verin.

NEŞELİ BİR YAPI...
Birine tatlı bir söz söylemek gibisi yoktur. Selam vermek veya teşekkür etmek o kadar zor mu?

 

GERÇEK-2-

Bu gün size duygularımı anlatamam.
Bugün ilk kez sözcükler karınlarından
Başka anlamlar çıkardılar.
Ve içimizden hiç kimse bu anlamları
Kullanmaya alışık değil.
“kardeş” kelimesini kullandığımda,
onun aslında “hain” demek olduğunu
siz benden önce bileceksiniz.
“özgürlük” ten bahsetsem
hepinizin aklına, bir katilin dişleri gelecek.
Cümlelerimin neresinde “su” geçse
Onun bir berraklık değil
Bir barbarın zehirli armağanı düşüneceksiniz.
İçinizden hiç kimsenin
Sözcüklere eski temiz anlamlarını verecek gücüde yok.
İyisi mi hiç kullanmayalım onları
Ne bana nede size bir yararı dokunmayacak.
Gerçeğin kendisiyle işbirliği yapmaktan başka çaremiz yok.

Bugün dünyanın büyük bir darağacına dönüştüğünü
Ve o dar ağacının önünde, kimsenin,
Hiçbir hikayeye ihtiyacı yok.
Çünkü hayatımızın hükmünün ne olduğunu
Göğsümüzün üstüne, yeterince açık seçik
Resmedilmiş durumda zaten.
Biz katil bir dünyanın hizmetçisi
Ve katledilen çocukların izleyicisi olmakla hükümlüyüz
İkisi arasında başka bir hayatı tercih edemediğimiz için,
Gerçekle karşılaştığımızda,kendimizi savunacağımız
Bir tek temiz sözcük bile kalmadı.
Bildiğimiz bütün sözcüklerin altında kan var.
Ve “kardeş”, “hain” anlamına geldikçe,
O kan o sözcüklerin altından akıp duracak.
“kardeş”, “hain” anlamına geldikçe,
herkes birbiri için “hiç kimse” olarak kalacak.

Bugün size anlatacak hiçbir şeyim yok;
Çünkü bu gün sizde ben de “hiç kimseyiz”
Öyle olmasak, hiç kimsesiz olur muyduk? .......

DİHYE

 

 

GERÇEK

İçimde fırtınalar kopuyor
Yüreğim kan ağlıyor
Kalbim sıkışıyor
Gözlerimden sicim sicim
Yaş süzülüyor
Kafam allak bullak
İsyan çığlıkları düğümlenip kalıyor boğazımda
Haykıramıyorum bağıramıyorum gönlümce
Sözler, duyguları mı anlatmaya kifayet etmez oldu
Zaten söyleyecek söz kalmadı
Sözün bittiği yerdeyiz, deprem oluyor içimde
Bedenim zangır zangır sallanıyor

Ve ilk kez anlatacak hikaye bulamıyorum
Tek hissettiğim dünyanın,
Uzayın ortasında yapayalnız bir çöle dönüştüğü.
Dünya uzayın ortasında bir çöl ve o çölde olup bitenler,
Kelimelerin karnına sığamayacak kadar ağır,
Kelimeleri utandıracak kadar sahici.
Duygularımı size anlatsın diye
Yardıma çağırdığım her sözün altından kan sızıyor.
Elime ayağıma bulaşıyor,
Çaresiz bir mahlûka döndürüyor beni.
Bu gün size duygularımı anlatamıyorum.
Bugün ilk kez insanoğlunu hiç tanımadığımı,
Onunla hiç tanışmadığımı düşünüyorum.
Sanki biraz önce dünya’ya bırakılmış
Kocaman bir bebek gibi,
Çevremde olup bitenleri anlamak için çırpınıp duruyorum..

Silinmiş hafızama sayısız görüntüyü yapıştırıp,
Nereye doğru yürüyeceğim
Ve şimdi ne yapacağım diye düşünüyorum.
Ama hafızama yapıştırdığım kareleri
Yan yana getirdiğimde,
Aslında gidecek hiçbir yerin kalmadığını,
Bütün dünyanın kan akan bir çeşmeden
İbaret olduğunu görüyorum.
Benimle beraber kim varsa,
O çeşmenin altında,
O kanın kıvamını seyreltmek için
Bahaneler arıyor kendine.

Bugün size duygularımı anlatamıyorum.
Bugün ilk kez sözcüklerin bütün anlamlarını yitirdiğine,
Sözcüklerle kurulacak bir dünyanın,
Sahtekârlıktan başka bir işe yaramayacağına inanıyorum.
Bahardan bahsedecek olsam,
Sizden önce ben inanmayacağım çiçeklerin açtığına;
Aşktan söz açsam, daha siz gözlerinizi kaldırmadan,
Ben anlamış olacağım, onunda sadece bir oyun olduğunu.
Uzaklardan bahsetsem, yeterince gülünç olacak;
Çünkü durduğumuz yer, zaten insanlığın en uzak kıyısı.
Ve burada bu durduğumuz yerde
Gerçeğin artık hiçbir sözcüğe
Hiçbir anlatıcıya da ihtiyacı yok.
Gerçekler; bir tek sözcüğe bile ihtiyaç duymadan
Bir tek sözcüğü bile aracı kılmadan
Göz bebeklerimize yapışmış durumda zaten.
Benim neslim için gerçek ilk kez bu kadar yalın
İlk kez bu kadar yorumsuz olarak sürdü kendisini ortaya.

DİHYE

 

Sana dogru uzanan caresiz ellerimi
Bir cocugun caresiz bakislarinda ara..
Bir hayalin ardina dusen heykellerimi
gozlerimin akmayan yasinda ara...

Bir sehir insa etmek,ruhundan gulzar diye
ve kati vermek seni sessizce soylenen bir turkuye.
Sen bir omur boyu yagan, bir omur boyu karsin.
Ve son vermek bitmeyen, bu bitmeyen sarkiya.

Sen keder, sen ayrilik, sen tiril tiril kadin
ben bir mahser icinde en aziz yalnizligi yasadim
Yarali bir ceylanin kalbinde bir sen vardin
bir de ben gecmeyen zamanlari yasadim...

VE YALNIZLIK SIGARA KULU KADAR YALNIZLIK
SENIN HATIRAN KADAR BUYUK, YENI KARANLIK..

DIHYE...